Estas duas fotos pertencen o pobo de Puebla de Sanabria, donde paramos a volta para estirar as pernas, e tomar un cafeiño. Pareceume moi acolledor e tranquilo. Debe ser perfecto para ir un fin de semana e desconectar do mundo. Quedeime con ganas de ir os lagos...

Este é o meu novo xoguete que chegou onte as miñas mans. Estivena probando, e non está nada mal. Tendo en conta o pouco que controlo eu de video, creo que vou sobrada. Cando a saquei da caixa asusteime, porque é moi pequena, e pensei: Ufff, veremos se non a perdo...

De todas formas non vou abandonar a fotografia, tendo en conta que xa me seleccionaron case 40 fotos para Google Earth... seguro que cae algunha mais, porque teño moitas sen revisar ainda. Se vai ser que me equivoquei de profesión...

Hoxe tocalle as fotos que faltaban. As de Madrid. Fotos da última noite na cidade e ultimo dia. Fomos a cear por Huertas e acabamos na sala Sol, cerca da Porta do Sol, ata que nos botaron. De volta o piso dando un paseiño ata Atocha, e almorzo o chegar na terraza as 8 da mañan. Logo sobada ata as 2.30, comer e tirar para Santiago ou Oviedo, segun o caso.

A canción que poño é a que para min marcou o fin de semana...

Dia 3 en Toledo. Polo menos movemonos en horarios un pouco mais "normais" e tivemos tempo para facer un pouco de todo sen presas. Unhas cañas antes de comer, comida a unha hora prudente, dar un paseo pola cidade,ir ata o Alcazar e a muralla, ver a Catedral e algunha Sinagoga, volver a tomar outras cañas, seguir paseando... Decir que efectivamente as ruas de Toledo son moi estreitas. Imaxinabame que o eran, pero tanto tanto...

Aqui vai un resumo fotografico da ponte do 1 de Maio.

Dia 2 en Segovia, con diversas anecdotas. De cañas ata as 6.15 da tarde que nos chamou don Sancho para decirnos que podiamos ir a comer, que xa tiñan sitio. O que non tiñan era cochinillo, e tivemonos que conformar co cochifrito. Volta a Madrid e pizzas na terraza, polos pelos, porque xantando as 6.30 da tarde, dan as 12 da noite e non tes fame, claro... Loxicamente non puidemos entrar no Alcazar nin na Catedral, porque a esas horas... Pero por fora moi bonito todo.

Entre molienda e molienda, e centrifugado e centrifugado, creei unha conta en Panoramio con fotos das miñas viaxes.

Este foi o resultado...

Actualizareino estos dias, xa que fotos de Portugal, Madrid, BCN, Menorca, etc, non as tiña no ordenador...

Para os q non saibades como funciona, se pinchades no mapa vai facendo zoom e aparecen mais fotos q subin, e se pinchades nas fotos, podedes velas en grande e abaixo a esquerda o link a miña paxina.

A ver canto tardades en atopar a cara do home que hai na foto.

• 3 seg: O teu cerebro esta mais espabilado que o das persoas normais.
• 1 min: O teu cerebro ten un desenrollo normal.
• 1-3 min: O teu cerebro reacciona lentamente. Toma mais proteinas.
• Mais de 3 min: O teu cerebro é moi lento. Unha suxerencia seria ensaiar con mais deseños deste tipo para espabilar esta zona.

Canto tardastes?

Buah! a verdade é q se ve moito...

Instantanea do sabado pola noite no Bethoven. Non vos asustedes os que non estabades alí. Non é que Pol cambiase o seu estilo punky por saia e botas... se non que Pili estaba detrás. Pero colar cola non? Agradecementos a Enrique por darse conta do instante fotografico e a Kamino por sacar a foto. Ah! e ainda que Pol este mirando a cámara, non é unha pose, saiu asi...Grandes risas, e eso q ainda non empezaramos de pubs...

Como xa sabredes a gran maioria, este finde funme para Oviedo, para visitar a Cris e facer a ruta do Cares.

Para os que non oirades falar dela, decirvos que é unha senda nos Picos de Europa, que recorre a Garganta do Rio Cares, dende o pobo asturiano de Poncebos ata o leonés de Caín. Ten unha distancia aprox de 12 km e hai que facela ida e volta, xa que é lineal, e hai que voltar por onde se foi. En resumo decir que foi duro, pero impresionante. Moi recomendable para a xente que lle guste facer sendeirismo. Non ten unha dificultade excesiva e en 7 h faise ben (parando para comer), ademais, eu diria que é algo asi coma un regalo para os sentidos (uff, q profundo me quedou).

Me dijiste “píntame” y pinté una luna
luna de cuarto menguante con guante de podar,
que con la otra mano agita cacerolas
con el ruido de las olas que las tiene enamorá
y lloraste al verla: “imagínate que te pinto yo a ti
un sol radiante y lo pongo delante pa cuando no estés”

Así e como se ve a lua dende a miña casa...

Chove en Santiago
meu doce amor.
Camelia branca do ar
brila entebrecida ó sol.

Chove en Santiago
na noite escura.
Herbas de prata e de sono
cobren a valeira lúa.

Olla a choiva pol-a rúa,
laio de pedra e cristal.
Olla no vento esvaido
soma e cinza do teu mar.

Soma e cinza do teu mar
Santiago, lonxe do sol.
ágoa da mañán anterga
trema no meu corazón.

web

Asi levamos varios dias de humidade e molladuras na cidade. Pero a choiva en Santiago é arte...

Etiquetas: santiago

Sintome pouco imaxinativa estos dias. Tendo en conta que leva chovendo varios dias, e ainda nos espera mais, as miñas neuronas deben estar un pouco depres e faltalles moito para estar o 100%.

Asi que probablemente as proximas fotos sexan grises e tristes.

Esta foi feita na area da praia de Corrubedo nun frio e chuvioso dia do mes de marzo do 06.

Unha noite un tanto extraña. Con cousas para recordar e outras para olvidar...

Cada un empeza o ano a sua maneira.

Unhas fotos da longa noite.