Na festa do Queixo en Arzua, tomandonos unhas copas nun bar que tiña un acuario.Grande discusion o sabado pola noite as 5 e pico da mañan...

No medio de 5 ou 6 peixes de cor laranxa, atopamos este gris (que se pode ver detras da pedra da mesma cor) e así empezou o gran debate entre Kamino e Meris. Eu sigo decindo que estaba vivo. Que no medio de tantos peixes de cores, se o pobre era gris, normal que quixera agocharse. Estariá deprimido, canso de nos ou pensando en suicidarse. Pero sigo mantendo que estaba vivo.

Pero sen dubida, o triunfo da noite foron as Carteiras Maxicas!!!! E os guarapitos mellor que os mojitos.

O queixo nin o probamos, pero os bocatas de chourizo ben bos que estaban...

Hoxe fago este post dedicado a pelicula "En el punto de mira" orixinalmente titulada "Vantage point"

A critica non é especialmente boa. Baixo o meu humilde punto de vista, decir que sain bastante descontenta da sala. Como ben pon no cartel, son 8 puntos de vista. Pero que empecen con un protagonista, e logo volver o principio para seguir co segundo e asi 8 veces... Cando vas polo 4º xa estas cansado. E non só iso, senon que non me parece xusto que se faga unha pelicula baseada en Salamanca, e o único de España que haxa sexan os coches, a réplica da Plaza Maior da cidade e un dos protagonistas. Tamen me parece un pouco ridiculo que se a pelicula empeza nunha cumbre mundial contra o terrorismo, so se vexan bandeirins españois. Seguiria criticando, pero supoño que a alguen lle gustará.

Puntos a favor: E. Noriega está moi bo, e saín con ganas de mercar un Opel Astra...

Deberia darme vergoña pasarme unha semana por Italia e non tomar un Capuccino. O unico que tomei foi no aeroporto a volta antes de embarcar. E claro, diferencia cos de calquera cafeteria de aquí? Ningunha. A foto é de un que me tomei onte con Piki e David despois de comer.

Chamase Capuccino Iacubus e polo visto leva un toque especial da casa. Que nin Piki nin eu soubemos o que era, so que levaba alcohol. Que digo eu que xa o podian especificar.

Boa pinta, verdade? Eu prefiros con nata.

Fisicamente, perfecto.

Ningun dos dous ten desperdicio, pero o colaborador levouse todos os puntos cando Deus reparteu a perfección. E cantando italiano ten o seu aquel...

Encantame esta actriz. Será polo fisico, pola sua profesionalidade, pola faceta humanitaria, ou como nai. Eu de maior quero ser coma ela.

Tanto pode facer de superheroina cañón, como de mala malisima con caracter, como de víctima da que sentir verdadeira lástima.

So lle falta que a tatuaxe esa da espalda fose un Dragon en vez de un tigre, e deixar flequillo, estaria mais guapa (se ten para donde).

Fin de semana de votacións. Unhas para o futuro dos proximos 4 anos, e as outras para ver cando se cansan os de eurovisión de nos e non nos deixan presentarnos mais.

Titulo do programa: Salvemos Eurovisión. Pero a min dame que desta non nos salvamos, a non ser que premien a orixinalidade. Agora que a cancion do verán xa vos imaxinades cal é, verdade?

Estaredes cansos de ver esta imaxe na televisión. É unha ola en Riazor.

Encantame A Coruña, o mar e conducir, pero non me gustaria nadiña ir dentro do coche branco.

Din que todos temos unha estrela... Pois a ver quen se levou a miña, que fai tempo que a estou buscando.

Tamén din que uns nacen con estrela e outros estrelados... Será eso?

Este post vai especialmente para Enrique, xa que comparte os mesmos gustos ca min os domingos. Despois de buscar e buscar, atopeina x fin.

So me falta atopala en mp3 para poñela de tono de chamada no mobil...

Pois este é un resumo fotografico da miña S Santa. Xa sei que fai un montón que pasou, pero a min ainda me chegaron parte das fotos este finde. Asique nada: Chourizada en Oirós e paseo por Baiona, O Rosal e A Guarda.