Unha noite un tanto extraña. Con cousas para recordar e outras para olvidar...

Cada un empeza o ano a sua maneira.

Unhas fotos da longa noite.

Pois así, no terceiro dia do ano xa empezo ca miña rutina... E que desde novembro non pillara ningun catarro-gripe mais.

Aqui está o primeiro do ano, asi que seguramente me tocará fin de semana debaixo das mantas. A coidarse...

Esto vai dedicado a xente que veu conmigo o cine onte a pasar un pouco de medo.

Por se vos interesa, aqui vos deixo o link do xogo.

HALLOWEN Unha vez dentro pinchade abaixo onde pon MICHAEL MYERS'RAMPAGE. É moi sanguinario, pero non vos deberia extrañar sendo de onde son.

Sintome pouco imaxinativa estos dias. Tendo en conta que leva chovendo varios dias, e ainda nos espera mais, as miñas neuronas deben estar un pouco depres e faltalles moito para estar o 100%.

Asi que probablemente as proximas fotos sexan grises e tristes.

Esta foi feita na area da praia de Corrubedo nun frio e chuvioso dia do mes de marzo do 06.

Chove en Santiago
meu doce amor.
Camelia branca do ar
brila entebrecida ó sol.

Chove en Santiago
na noite escura.
Herbas de prata e de sono
cobren a valeira lúa.

Olla a choiva pol-a rúa,
laio de pedra e cristal.
Olla no vento esvaido
soma e cinza do teu mar.

Soma e cinza do teu mar
Santiago, lonxe do sol.
ágoa da mañán anterga
trema no meu corazón.

web

Asi levamos varios dias de humidade e molladuras na cidade. Pero a choiva en Santiago é arte...

Etiquetas: santiago

Vamonos poñer positivos hoxe, xa que durante unhas horas a choiva nos deu unha tregua, deixando paso incluso a uns raios de sol.

Pensando en un tempo menos frio e recordando os paseos de fai un ano por estas datas, viñeron estas imaxes a miña mente...

Sacadas a uns kms da miña casa. Na primeira ensinandolle a Crispi a zona, e na segunda a Cruz e Cris.

Cando repetimos???

Y ahora cansado de mirar tu foto en la pared,
cansado de creer que todavia estás,
he vuelto a recordar las tardes del café,
las noches locas que siempre acaban bien
y me he puesto a gritar estrellando el whisky en la pared
por verte sonreir he vuelto yo a perder.

Todos os dias polas mañans o mesmo recorrido, á mesma hora, pola mesma carretera e ca mesma paisaxe.

Entrando en Santiago.

Polo menos dentro do coche non me mollo nin paso frio...

Unha estampa propia do inverno que estamos atravesando.

Eu persoalmente prefiro os dias de outono. Particularmente este paseo que vai por detrás do Colexio Maior Fonseca, cando as arbores quedan nuas e o chan se torna dunha cor marron. Ir paseando e darlle patadas as follas e sentir como cruxen.

Tamén é de admirar o traballo dos xardiñeiros do Campus que se pasan dias recollendoas para deixar todo limpiño como se aprecia aquí.

Deixovos este video para que saibades como se fai. Se alguen proba e lle sae ben, que me avise!!!

Aproveitando o bo tempo saimos a pasear.

Pasando Chantada no cauce no rio Miño atopase o Embalse de Belesar. Toda unha obra de inxeñeria punteira en Europa nas datas da sua creacion, 1963.

Ten unha altitude de 129 m na sua presa e uns 54 km de longo aprox, dotado dunha capacidade de 654 hm3. (case nada!)

De acero soy de la cabeza a los pies y el cielo es sólo un trozo de mi piel
de carne y hueso para ti
de carne y hueso sólo para ti.
Y no me escondo casi nunca detrás de un cristal
y no me corto cuando quiero volar
abre las alas junto a mí.
Que no nos queda tiempo no nos podemos parar
que somos como el viento quien sabe donde irá
abre los ojos que te quiero ver
abre las piernas que te quiero amar.
Cada vez que te vas doy la vuelta a todo de una patá
cada vez quiero más, no me digas que soy un animal
¿Dónde estás? ¿Quién es quién? si tú no vuelves ¿dónde va a florecer?

(De Acero)

Non sei por que me gusta tanto Lalín...

Me dijiste “píntame” y pinté una luna
luna de cuarto menguante con guante de podar,
que con la otra mano agita cacerolas
con el ruido de las olas que las tiene enamorá
y lloraste al verla: “imagínate que te pinto yo a ti
un sol radiante y lo pongo delante pa cuando no estés”

Así e como se ve a lua dende a miña casa...

  Estrea da nova película dos superaxentes da TIA, Mortadelo e Filemón. Protagonizada por Eduard Soto e Pepe Viyuela, seguro que nos fai rir tanto como o filme anterior.

  Por mor da sequia Bacterio inventa unha máquina de fabricar choiva, pero un grupo terrorista secuestra o profesor. É entón cando se recurre a profesionalidade dos dous axentes.

Ufff, xa van un montón... E voume acercando os 30...

Que claro, moita xente que xa os pasou dirá que non é para tanto, e os que ainda non os tedes diredes: Buaaah! mimadriña! Xa vai d camiño dos trinta! Pois xa chegaredes xa...

Saudiños e xa pagarei unhas cañas!

Según di na web de Km0: de S Amaro a S Valentín, mes do cocido en Laín.

O fin de semana pasado foi o cocido na vila, eso indica que xa estamos no entroido. Non é o carnaval de Brasil, nin o de Venecia nin sequera o de Canarias. Pero para variar, son dias de troula e de comer a fartar: Cocido, filloas, cañas, para logo dar paso a coresma. Pois a pasalo ben e q aproveite.