CHOVE EN SANTIAGO
Chove en Santiago
meu doce amor.
Camelia branca do ar
brila entebrecida ó sol.
Chove en Santiago
na noite escura.
Herbas de prata e de sono
cobren a valeira lúa.
Olla a choiva pol-a rúa,
laio de pedra e cristal.
Olla no vento esvaido
soma e cinza do teu mar.
Soma e cinza do teu mar
Santiago, lonxe do sol.
ágoa da mañán anterga
trema no meu corazón.
Asi levamos varios dias de humidade e molladuras na cidade. Pero a choiva en Santiago é arte...
Comentarios » Ir a formulario
Autor: susolista
Deixa que chova, que ademais de quedarlle moi ben a esa pedra de Santiago, facía moita faltiña.
Fecha: 10/01/2008 18:52.
Autor: O Raposo
Si, a choiva en Santiago é arte, ten maxia, aloumiña os sentidos, ten un recendo antigo que engaiola. Que chova, pois.
Fermoso blog. Volverei.
Apertas.
Fermoso blog. Volverei.
Apertas.
Fecha: 12/01/2008 00:57.
.